<title_newspaper="Życie Warszawy">
<title_article="Stalingrad czci Rewolucję Październikową">
<author_1="Mikołaj Chumakow">
<author_2="">
<language="pl">
<style="press">
<year="1951">
<month="11">
<date="1951-11-10">
<period="d">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Oto maszeruje hutnik Jan Aleszkin, poseł do Rady Najwyższej ZSRR, który walczył o Stalingrad i pokój. Niesie sztandar Nadzieja Koronowa, poseł do Rady Najwyższej RFSRR. Jako nieśmiała dziewczyna przybyła ona z Syberii do pracy przy odbudowie miasta-bohatera i pracą swą zdobyła szacunek powszechny wśród mieszkańców Stalingradu. W zastępie chorążych jest i kowal fabryki traktorów — Andrzej Biełousow, członek Radzieckiego Komitetu obrońców pokoju, utalentowany racjonalizator, odznaczony Nagrodą Stalinowską.
Spokojni i poważni idą oni z wysoko wzniesionymi sztandarami, jako uosobienie chwały mężnego miasta, pod którego murami żołnierze radzieccy uratowali w wielkiej bitwie ludzkość z niewoli faszystowskiej.
Przyszłość miasta-bohatera
Za chorążymi na placu ukazuje się przyszłość Stalingradu — jego dzieci. Zaróżowione, promieniejące uśmiechem podnoszą ręce pełne kwiatów. Ku niebu wzbija się mnóstwo gołębi. Dzieci niosą chorągwie, makiety ulubionych książek, lekkie tablice z krótkimi napisami: „Pokój”, „O Pokój”, „Pokój dla całego świata!”.
Przed trybunami z pieśnią na ustach przemaszerowują studenci i członkowie stowarzyszeń sportowych. Następnie na plac wkracza zastęp budowniczych największej na świecie stalingradzkiej elektrowni wodnej. Niosą oni jej makietę: Wołga przecięta jest zaporą, szeroko rozlało się morze Stalingradzkie, od którego na wschód idzie błękitna wstęga kanału.
To — nie marzenie, to już niedaleka przyszłość. Zespół budowy elektrowni jeszcze w sierpniu wykonał plan roczny, na święto zaś październikowe zakończył ponadto prace, które stanowią połowę planu dwuletniego. Budowa kanału Wołga—Don dobiega końca. Wielkie jego odcinki są już przygotowane do przyjęcia wody. Na budowie wszystkich trzynastu śluz i trzech stacji pomp montuje się już urządzenia, oddaje się do użytkowania pierwsze instalacje. Na wiosnę 1952 roku przez kanał popłyną statki. Budowa zakończona zostanie na dwa lata przed pierwotnie oznaczonym terminem. Stało się to możliwe dzięki znakomitym sukcesom radzieckiego przemysłu budowy maszyn i dojrzałości technicznej samych budowniczych.
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_2>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>